Melancholy of a Helpless Moron

it just so happened again…

i knew you were alone, again, watching every second pass in oblivion…

like the canopy of darkness that covers the sky…

you were in questions, where could i possibly be, what could have possibly happened…

then there was silence…

i came in rushing, holding my breath til i rest myself to you, til i feel your presence…

then it was chaos…

no words were said, a split second you were far away, another second you were gone…

i know it was not right…

i have to come to you, whatever happens…

isang lingon pa sa orasan… tuloy lang ang pagtitig sa pag-ikot… nag-aabang lang sa kawalan… ano pa nga bang maiisip kong dahilan?

napapagod din ako kahit nag-aalala… iniisip ko lang naman kung nasan ka na… siguro hindi mo rin naman sinasadya… sa bawat segundong ako’y nalipasan…

sa kabilang banda, hindi mo rin maaalis… kung ilang ulit kong biglang mapapansin… ako’y natatagalan na sa paghiling… na sana’y pagtawag ko’y iyong dinggin…

sadya nga yatang dito na matatapos ang aking araw… pipikit ang mga mata’t kukumustahin ka na lang sa panaginip… sana naroon ka’t nang pag-iisip ko’y matapos na… ilang oras na akong kinakabahan kung nasan ka na…

gusto ko lang namang malaman kung ayos ka lang…

hanggang sa susunod na paghihintay…

heto na ko’t malapit ng bumangon… ngunit mga mata’y nais pang sumaglit… pwede bang isa pang minuto o kahit segundo… nagnanais pang hindi masinagan ng liwanag…

nararamdaman ko pa ang lamig na tila nanunuot sa isang damdaming di makalimot… at sadya ang sobrang pananabik… nakapaloob sa sulok kung saan namumutawi ang ngiti… kung saan ang lahat ay katha ng labi…

isang minuto pa’t simula na ng buhay… lahat magbabalik, lahat mag-iisip… sama-samang magpapa-agos sa daluyong ng ngayon… maya-maya’y ako naman ang aahon…

gusto ko munang muli’y pumikit… at isiping muli ang ngiting maririkit… gunitain ang bawat saliw ng oras kung kelan tayong dalawa’y naiidlip… nahahalay sa halimuyak ng panaginip…

sana mamaya nandito kang muli…

kahit ilang minuto, ikaw sana’y manatili…

samahan mo ako’t takasan natin ang mundo…

hanggang ang bawat tagpo’y gawin na nating totoo…